किल्ले साल्हेर

मुलभूत माहिती:

१) प्रकार – खडतर

२) ट्रेकचे अंतर : ८ ते १० किलोमीटर

३) पुण्यापासून ३२० किलोमीटर (पुणे-नासिक-धीन्दोरी-वणी- कळवण-डांगसौदाणे-साल्हेर)

४) Difficult Level : Medium

५) ट्रेकिंगचा दिवस : ४,५ जाने २०१४

थोड्या अंतरावर जाऊन आम्ही एका झाडाखाली बसून मस्त जेवण केले चिकन,अंडी गुळाच्या पोळ्या मस्त एकदम पौष्टिक आहार.

जाताना वाटेत पाणी चालू होते पाण्याच्या बाटल्या भरून घेतल्या, जसे पुढे जाईल तसे बरेच डोंगर दिसत होते पण नक्की साल्हेर कोणता हे जाणून घ्याची इच्छा फार होती म्हणून एका आजोबाना आम्ही विचारले ….

आजोबा म्हणाले …त्यो बघा … त्यो … दिसतुई का ??? त्योच बघा सालेरचा किल्ला … फकस्त २ किलोमीटर हाय बघा …. !!

किल्ला पहिला जबरदस्त अझ्सा उंच आणि मोठ्ठा…. उत्सुकता लागली होती, मनामध्ये सारखा एकच प्रश्न येत होता तो म्हणजे “कसी लढाई झाली असेल ?” … गडाचा लांबून फोटो काढूयात असे वाटले आणि गाडी थांबून थोडे फोटो काढले….

किल्ल्याच्या पायथ्याला पोहचलो रस्त्याच्या उजव्या बाजूलाच १-२ दुकाने होती बाजूला गाडी लावायला जागा होती , तिथे गाडी लावली , १-२ वस्तू दुकानातून घेऊन आम्ही ट्रेक सुरु केला, शक्यतो मुक्कामाला कमी जाणारे ट्रेकर्स आम्ही यावेळी मुक्कामाला आलो होतो त्यामुळे ब्यागेत समान जरा बर्यापैकी होते त्यामुळे वजन खूप होते आणि त्याची जाणीव आम्हाला अगदी सुरवातीलाच झाली आणि चांगलीच दमछाक होत होती. तरीपण काही पर्याय नव्हता चढाई सुरु ठेवली वाटेत फोटो कडत कडत आम्ही ट्रेक सुरु केला.

राकेश भाऊ नि त्यांची जीन्स प्यांट तितेच एका झाडाच्या फांद्यांमध्ये ठेवायची ठरवली म्हणजे थोडे वजन कमी होईल.

चांगले उन पडले होते , पाटीवर मस्त वजन होते किल्ला पण मस्त खडा होता सरळ वाट कुठेच नाही , फ़क़्त चढणेच होते … खूप घाम येत होता … दम लागत होता पण थोडे थांबून .. पाणी पिउन चढाई सुरु ठेवली….

राकेश भाऊ मला दाखवत होते कि कुणाची ब्याग जास्त ओझी आहे ती… आणि वरून तू जिम करणारा माणूस तुला काय असा हि टोमणा मारायचे …..

महाराष्ट्रातील दोन नंबरचे उच्च ठिकाण … अतिशय मोठ्ठा किल्ला … भयंकर थंडी … आणि अश्या या किल्ल्यावर रात्रीच्या वेळी गुहेत मुक्कामाला आम्ही फ़क़्त तिघे. दुसरा कोणताही ट्रेकर नव्हता ना कोणी गावकरी, पण एक हि आमची लाडकी मैत्रीण जीने अगदी शेवट पर्यंत आम्हला साथ दिली … आम्ही गुहेत झोपलो तर तिने आमची राखनच केली.

आता मात्र आमचा वेग ठीक होता आणि आम्ही ठरवले कि आता मेन दरवाजा गाठे पर्यंत बसायचे नाही …. आणि आम्ही गड चढत राहिलो …  मी नेहमी पाठीमागे असायचो कारण फोटो काढण्याच्या नादात मी नेहमीच मागे राहतो … मस्त फोटो काढत किल्ला चढत होतो.

मग आम्ही पहिल्या दरवाज्य पर्यंत पोहचलो जिथे एक आजोबा भेटले त्यांनी त्यांच्या वेगळ्याच मराठीत आम्हाला गडाबद्दल माहिती दिली म्हणजे राहण्याची सोय , पाणी वगैरे … बहुतेक त्यांची ती ऐरणी भाषा … ज्याला ते मराठी म्हणतात काही शब्द कळतात काही काळात नाहीत पण त्यांना काय म्हणायचे आहे ते नक्की कळते .. थोडे फार फोटो काढले … गप्पा गोष्टी झाल्या …..

 

इथून मग पुढचे वेध लागले ते महा दरवाज्याचे …. बरेच अंतर होते अजून .. बर्याच पायऱ्या चढायाच्या होत्या … अगदी दमछाक करणाऱ्या पायऱ्या होत्या पण कमी होत्या त्यामुळे काही फारसा त्रास नव्हता …. तेवढे पार करून आम्ही मग महादरवाज्यातून आतमध्ये गेलो आणि एक निश्वास टाकला … संध्याकाळची वेळ ….गार गार वारा होता…किल्याच्या तटबंदीवर बसलो होतो … काय तो अनुभव होता….. अगदी ला जवाब.

 

तिथून पुढे मग आम्ही आमच्या राहण्याची जागा म्हणजे “गुहा” शोधू लागलो … पूर्ण गडावर आम्ही तीन जणच होतो त्यामुळे कुणाला विचारायचा प्रश्नच नव्हता …  वाटेत एक मोठ्ठा तलाव लागला .. ऐकून माहित होते कि तलावाच्या बाजूलाच गुहा आहे पण कुठे दिसत नव्हती …. शेवटी मी आमचे मित्र पंकज झरेकर न फोन लावला आणि विचारले …  त्यांच्या सांगण्यावरून आम्ही थोडे पुढे गेलो जिथे दुसरा एक मोठ्ठा तलाव होता … त्याच्या बांधकामाची काय ती झलक होती …. अगदी रेखीव असे तलावाचे बांधकाम …. त्या तलावाच्या वरच्या बाजूला गुहा होती …. राकेश ने एक चक्कर मारली आणि त्याला गुहा सापडली … मग आम्ही सगळे गुहेच्या दिशेने गेलो…..

 

जसे आम्ही कड्यावर पोहचलो … असे वाटले ढगांच्या वरती बसून जमीन पाहतोय .. नक्कीच कोकण कड्यासारखी नव्हती पण एकदम जबरदस्त होती …. कोणी विचार हि करू शकणार नाही तिकडून चढायची … म्हणूनच वाटले कि का इकडे तटबंदी नाही …. एकदम मस्त वर होता सकाळची कोवळी सूर्याची किरणे …. व्हा …. अतिशय सुंदर आणि सुखद अनुभव…. मस्त पैकी आम्ही फोटो काढले … थोडा खान-पिन झाले…..

तो सुखद अनुभव घेऊन आम्ही पुढे परशुरामाच्या मंदिराकडे निघालो …. अगदी थोडासा चढ होता …. मस्त पायवाट …. काहीही कसरत न करता आम्ही मंदिरापर्यंत पोहचलो … खर सांगतो…. अतिशय जबरदस्त जागा आहे हि …. महाराष्ट्रातील दोन नंबरचे उच्च ठिकाण … अतिशय मोठ्ठा किल्ला …. खूप थंड वारे वाहत होते… फोटो कड्याचा मोह आवरला नाही म्हणून पोट भरून फोटो काढले …..

शेवटी मग आम्ही परतीचा मार्ग धरला …. मनसुबा होता तो २ तासात गाडी पर्यंत पोचायचे … आणि विशेष म्हणजे आम्ही पोहचलो सुद्धा येताना आम्ही काही जास्त थांबे घेतले नाहीत … जमेल तिथे थोडे फार फोटो काढत होतो आणि चालन चालू होते ….

खाली गावात येउन आम्ही हात-पाय धून मस्त फ्रेश झालो …. कपडे बदलले …. पाणी पिले … मस्त चहा मारला …. आणि मग नाशिक कडे प्रवास सुरु केला … कारण तितेच आम्ही जेवणाचा बेत होता …. आमचे नितीन भाऊ दोन वर्षे नासिक मध्ये होते त्यामुळे कुठे चांगले मस्त मटन-भाकरी मिळेल ते त्यांना माहित होते … नासिक मध्ये पोहचल्यावर आम्ही जवळ जवळ ४० मिनिटे आत शहरात फिरत होतो पण हॉटेल येत नव्हते … राकेश भाऊ वैतागले होते कारण जाम भूक लागली होती…. शेवटी ते हॉटेल आले त्याचे नावच एकदम मस्त होते ते म्हणजे “दिवट्या-बुद्ल्या”….. जेवण करून मग मात्र पुण्याचा रस्ता फारच कंटाळवाणा वाटत होता … कारण मस्त जेवण झाले होते आणि त्यात तो नासिक-पुणे रस्ता …. शेवटी ताबडतोड गाडी मारत ८ वाजता आम्ही पुण्यात पोहचलो….. घरी मग राकेश आणि नितीन ने मस्त परत एकदा मांसाहारी जेवण केले … बायकोने मस्त रस्सा केला होता …. मग राकेश आणि नितीन राकेशच्या घरी निघाले जिथून नितीन कोल्हापूरला जाणार होता …..

असा हा आमचा एकदम मस्त आणि वेगळा प्रवास … सुखमय आणि आनंदमय झाला.

गाडीतून जाताना मला राजदूत गाडी दिसत होती पण फोटो काढता आला नाही… पण शेवटी रस्त्यावर आम्हाला एक गाडी भेटली आणि मग मी फोटो घेतला